Ben jij altijd op het goede moment op de juiste plek? Hier is een manier om jezelf daarvan te verzekeren…

Wie heeft ons toch geleerd om steeds maar naar de wereld om ons heen te kijken voor goedkeuring? Hoeveel van ons zijn niet emotioneel gehandicapt omdat onze ouders niet, of niet vaak genoeg hebben laten merken dat we goed genoeg zijn, zonder daar voorwaarden aan te stellen? Eenmaal slecht bevoorraad met die ouderlijke bevestiging, blijven we ons hele leven om ons heen zoeken naar mensen die dat gemis willen vullen. Of materie. En worden we daarbij niet allemaal van jongs af aan getraind om te presteren voor goedkeuring?

Lever je topprestaties, dan krijg je complimenten. Zijn je resultaten niet zo bijzonder maar heb je wel je best gedaan? Ook dan is er goedkeuring. De boodschap is duidelijk. Je moet je inzetten, wil je erkenning krijgen. Hoe meer je je inzet, hoe beter de prestatie, des te groter de erkenning. Het toppunt? Wat dacht je van een gouden plak bij de Olympische spelen? Nu zijn we niet massaal aan het trainen voor de volgende Olympische vijfkamp, maar we zijn zeker wel bezig met het neerzetten van prestaties die ons de zo verlangde erkenning bezorgen. Wedden dat dat ook voor jou geldt?

Erkenning en status zijn de beste bondgenoten voor een onzekere ziel | En de weg daarnaartoe is door keihard je best te doen. Toch? Maar wat dacht je dan van connecties? In sommige kringen, bijvoorbeeld daar waar de echte beslissingen worden genomen, is goedkeuring op een heel ander aspect gebaseerd dan wat de meesten van ons is aangeleerd in onze jonge jaren. Daar heerst het ons-kent-ons-principe. Daar heeft presteren nauwelijks meer inhoud dan het trouw zijn aan je vrienden en de onuitgesproken codes. De goedkeuring van de groep is in deze kringen op heel andere eigenschappen gebaseerd dan presteren. Maar evengoed zijn het ook hier externe voorwaarden die voor de goedkeuring zorgen.

We gaan zowat allemaal gebukt onder die voorwaarden waaraan we moeten voldoen om erkenning te krijgen. Om diep van binnen te kunnen geloven dat we de moeite waard zijn. Dat hetgeen we doen de moeite waard is. We willen daarom goed zijn, goed doen. Het laatste wat we willen, is dat we falen -vooral niet in de ogen van een ander. En dus presteren we. Likken we. Liegen we. Bagetaliseren we. Of gaan we over onze grenzen heen. We hebben ons geketend aan de mening van de wereld om ons heen.

Right time, right place | Die doet het goed als je een verhaal vertelt op een verjaardagsfeestje. Maar iemand die te vaak door het toeval een helpend handje krijgt aangereikt, moet oppassen dat de erkenning van zijn prestaties er niet onder gaat lijden. Daar zit een luchtje aan, denken we dan al snel. Maar wat is er mis met een Zondagskind dat altijd alles mee heeft? Waarom hebben we daar zo’n moeite mee? Ik denk omdat we als slaven vastzitten in een prestatiecirkel. We zijn immers vanaf de eerste schooljaren geconditioneerd om te denken dat iemand alleen na presteren recht heeft op erkenning. (Wel zo handig om een economisch systeem te borgen, maar dat is een ander verhaal.)

Altijd een Zondagskind | Die ketting van afhankelijkheid zou ik graag willen losslaan. Want we zijn allemaal goed genoeg. Jij ook. Los van de rest van het verhaal -en daarmee bedoel ik je prestaties, je connecties, je goede of slechte daden, de grootte van je auto. Los dus van de externe omstandigheden. Stel je eens voor dat je steeds het right time, right place gevoel zou hebben. Dat je elk moment van de dag in een staat van volledige acceptatie zou kunnen zijn… inclusief acceptatie van jezelf. Natuurlijk is dat een eindstation en zijn er veel stappen op de weg ernaar toe. Maar, stel je eens voor… Ga er eens voor zitten, nu meteen. Doe je ogen dicht en denk dat alles helemaal goed is op dit moment…zou dat niet heerlijk zijn? Voel je de rust die die gedachte teweegbrengt? Als je dat gevoel continu zou kunnen ervaren, dan zou je altijd een Zondagskind zijn, hoe de wereld om je heen ook beweegt ;0

Love what is | Nee, je kunt niet alles leuk vinden. Maar dat is niet wat ik hier schets. Ik heb het niet over leuk vinden maar over accepteren. Stel, je bent net ontslagen op je 48e, je auto begeeft het in dezelfde week en nu moet je kiezen tussen je dure vakantie, een andere auto of je hand op de knip houden vanwege de onzekere toekomst. Daar kun je op verschillende manieren mee om gaan. Eén ervan is om de situatie simpelweg te accepteren. Er geen drama van te maken. Dat scheelt à la minute een heleboel negatieve emoties: frustratie, slachtoffergevoel, boosheid, angst. Zonder die emoties voel je je zeker te weten veel lekkerder en kun je helderder denken. Er is in mijn ogen niemand die volledige acceptatie beter kan verwoorden dan Byron Katie. Haar credo is ‘love what is’. Een iets toegankelijker uitspraak van haar is de volgende: ‘Life is simple. Everything happens at exactly the right moment.’

Magische grens | Ik ben de afgelopen jaren alvast een eindje vooruit gegaan op de weg naar volledige (zelf)acceptatie en ik kan je zeggen, het is bijzonder prettig om hier te vertoeven. De kunst om de omstandigheden van je leven te accepteren brengt een hoop rust en tevredenheid. Ik geef je als voorbeeld mijn ervaring van mijn recentste jaarwisseling. Ik had mezelf lekker op mijn berber genesteld met een deken en een Duvel en keek een bloedstollende film van Tarantino. Ik genoot zo van de film dat ik pas door het knallen merkte dat de magische grens van het jaar gepasseerd was. Ik ging naar buiten, genoot van het vuurwerk en proostte met mezelf op mezelf: “Proost dame, op jou en het leven dat je nu leidt.” De tevredenheid die ik die nacht ervoer was niet gebaseerd op externe voorwaarden. Die waren op dat moment misschien in jouw ogen wel zeer slecht te noemen: Mijn kinderen wilden liever bij hun vader zijn op Oudjaarsavond, ik zat in de slechtste financiële situatie ooit, had sinds een paar dagen last van voedselallergie en kon nauwelijks zien met mijn rechteroog. En ik was alleen met Oud en Nieuw! Wat een loser, niet? Niet dus! Ik voelde me goed. Totaal tevreden. Alles was zoals het op dat moment moest zijn. Right time, right place voor deze dame.

Totaal onafhankelijk van externe goedkeuring | Volledige acceptatie van het leven zorgt er dus voor dat je altijd op het goede moment op de juiste plek bent. Het maakt je totaal onafhankelijk van de goedkeuring van buitenaf. Daarvoor in de plaats komt een goedkeuring van binnenuit. Het is er niet vanzelf zoals ik zei, volledige acceptatie is een eindstation. Maar je kunt gewoon beginnen met telkens weer de gedachten te herhalen die je verder op weg brengen: ‘Alles is zoals het is, alles gebeurt precies op het juiste moment, ik hoef het niet okay te vinden maar het is gemakkelijker als ik dat wel vind.’ Op deze manier stop je met het vechten tegen te werkelijkheid. Je sleutelt aan je mindset totdat je daadwerkelijk ervaart dat de dingen precies zo zijn als ze op dit moment horen te zijn en jij dus op precies het goede moment op de juiste plek bent. Waarom? Omdat het de werkelijkheid ís. Alle andere dingen die je denkt, is als vechten tegen de werkelijkheid van het moment. Uitputtend gevecht. Niet gemakkelijk. Verliezer vooraf bekend.

Jouw weg | Hier een aantal stappen die het proces kunnen helpen. Kies er elke week een aantal en voer ze consequent uit. Na een aantal weken (3 weken schijnt een omslagpunt te zijn) zul je nieuwe neurologische verbindingen in je hersenen hebben gelegd en zul je steeds gemakkelijker bij deze nieuwe gedachten uitkomen. Veel plezier! Hartegroet, Tex

12 Tex’ right-time-right-place stappen

1. Kijk nooit meer naar de prestaties van anderen als meetlat voor je eigen doen en zijn

2. Ga elke dag 5 minuten zitten en let alleen maar op wat je denkt. Zet een timer en focus je totaal!

3. Som een aantal keer per dag 2 dingen op om dankbaar voor te zijn: terwijl je doucht, bij het opstaan, voor het slapengaan en elke keer dat je jezelf betrapt op je eigen gemopper over iets.

4. Bewonder elke dag een willekeurig element in de natuur

5. Denk een tijd lang niet meer na over lange termijn doelen, de maximale vooruitdenk-tijdspanne is 1 week

6. Schrijf in de avond 2 tot 3 taken op voor de volgende dag en realiseer die

7. Doe iets waar je je verplicht toe voelt en zoek naar een positief aspect terwijl je het doet

8. Zie elke ander als spiegel van jezelf en als je denkt niets te herkennen, vertrouw dan op het idee dat jij die kant hebt weggedrukt

9. Loop af en toe een dagje de trap achterstevoren op en af

10. Tel je zegeningen

11. Tel je zegeningen

12. Tel je zegeningen

Vond je deze post interessant, leuk, leerzaam of stom? Ik zie uit naar je reactie. Delen mag, graag zelfs!

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: